Lüks Binada Oturuyor Diye Yardım Etmek İstemediler, Kapı Açılınca Gözyaşlarına Boğuldular!"

 Bir Muhtarın Unutulmaz Ramazan Anısı

​Aksaray’da uzun yıllar muhtarlık yapmış biri , Ramazan öncesi ibretlik bir anısını şöyle anlatıyor:

​Bir Ramazan akşamı, tam teravih namazına gitmeye hazırlanırken telefonum çaldı. Arayan kişi, pazar alanında olduğunu ve mahalledeki ihtiyaç sahiplerine yardım dağıtmak istediğini söyledi. "Önce şu hayra vesile olayım, sonra namaza yetişirim" diyerek yanlarına gittim. Pazar alanına vardığımda bir araç içerisinde anne ve oğul beni bekliyordu. Genç adam, "Muhtarım, biz yıllar önce bu mahallede oturduk. Şimdi başka bir şehirdeyiz ama çocukluğumuzun geçtiği bu yerdeki fakirlere yardım etmek istedik," dedi.

​Birlikte kapı kapı gezdik. Ben adresi söyledim, onlar zarfları bizzat teslim ettiler. Elimizde son üç-dört zarf kalmıştı ki, aklıma bir aile daha geldi. Onlara, "Şurada lüks bir bina var, orada yaşayan bir aile var. Ev kendilerinin değil ama durumları gerçekten çok kötü," dedim. Araçtaki hanımefendi binanın dış görünüşüne bakıp, "Böyle lüks binada oturanın yardıma mı ihtiyacı olur? Boş ver muhtar," diyerek geçiştirmek istedi. Ben ise kararlıydım: "Siz vermeseniz bile ben kendi cebimden götüreceğim, yanlış anlamayın ama o insanlar gerçekten mağdur," dedim.

​Sonunda genç adam, "Bir bakalım muhtarım," diyerek araçtan indi ve binaya girdi. Aradan uzun zaman geçmesine rağmen dışarı çıkmadı. Arabada bekleyen annesi meraklanmaya başladı: "Muhtar, oğluma bir şey mi oldu? Bir bakıver," dedi. Binaya yöneldim, tam o sırada genç adamı merdiven başında oturmuş, hıçkıra hıçkıra ağlarken buldum. Yanına gittim ama soruma cevap veremedi, arabaya kadar ağlayarak geldi.

​Annesi telaşla, "Ne oldu oğlum? Biri bir şey mi dedi, seni mi dövdüler?" diye sorunca, adam gözyaşları içinde şu cevabı verdi:

​"Anne, içerideki kimdi biliyor musun? Yıllardır görmediğimiz amcamın kızıydı... İflas ettiklerinden, bu hale düştüklerinden haberimiz bile yokmuş. Onu o halde görünce yüreğim yandı."

​Eldeki tüm zarfları oraya bıraktılar. Bir yabancıya yardım etmek için yola çıkmışlardı ama kader onları kendi kanlarından, canlarından olan ihtiyaç sahibi akrabalarına götürmüştü.

​Neden mi Anlattım?
​Ramazan kapımızda... Yardımlaşma ruhu kalbimizi sararken, gözümüzü önce en yakınımıza çevirelim. Belki bir akrabamız, belki bir komşumuz, "gururundan" susuyor ama içten içe bir el bekliyor olabilir. Hayır yaparken uzağa gitmeden önce, yanı başımızdaki mahzun kalpleri gözetelim.